Рэктар ЭГУ Анатоль Міхайлаў
Пасьля сэксу і палётаў сыботняя раніца пачалася з рэзкага пераходу да дзіўнай беларускай рэчаіснасьці, падчас чытаньня сьвежага нумару “Нашай Нівы”, а менавіта артыкулу пра выступленьне рэктара ЭГУ Анатоля Міхайлава ў Белай Галяндыі. Аўтарка артыкулу Тацяна Горн з Фрайбурґу піша:
Рэктар ЭГУ: беларуская мова ў школах — гэта ґвалт
«Паважаныя дамы і панове, гэта вельмі сумна — рэпрэзэнтаваць такую краіну, як Беларусь», — пачаў 21 лістапада ў Фрайбурскім унівэрсытэце імя Альбэрта Людвіґса адзін з папулярных рэпрэзэнтантаў Беларусі на Захадзе пан Міхайлаў свой даклад, названы «Культура і самаідэнтыфікацыя ў Беларусі».
У выступленьні дакладчыкам ня раз падкрэсьліваўся прымітыўны духоўны стан беларускага народу. Аказваецца, у нас няма ні дастойных выкладчыкаў у галіне філязофіі і сацыялёгіі, ні спэцыялістаў, здольных перакласьці на беларускую мову Гэрдэра, Шлеґеля і іншых нямецкіх філёзафаў. На думку Міхайлава, беларуская мова — маленькая мова бяз будучыні, а яе прапаганда ў школах і ўнівэрсытэтах ёсьць актам гвалту.Прагучала і такое выказваньне, што Беларусь немагчыма асацыяваць зь беларускай мовай. Але ці магчыма асацыяваць нашу краіну з такім чалавекам, як спадар Міхайлаў, які за мяжой ачарняе ня толькі палітычную сытуацыю ў Беларусі, што я лічу яшчэ зусім апраўданым, але і духоўнасьць усяго беларускага народу, падаючы нашу мову другараднай у параўнаньні з расейскай, а сябе — прадстаўніком дэмакратыі, які, «баючыся за сваё жыцьцё, пакінуў радзіму» і бачыць сваю задачу ў марнаслоўі на канфэрэнцыях і дакладах за межамі Беларусі, выдаючы гэта за патрыятызм. Ніводным словам не была згадана работа апазыцыйных арганізацый, стваралася ўражаньне бязьдзейнасьці беларускага народу, а пан Міхайлаў выступаў у ролі «пакутніка» за сваю краіну…
Будучы на гэтым дакладзе, я паглыбілася ў непрыемныя развагі пра тое, ці магчыма разьлічваць на павагу з боку Захаду, калі нас рэпрэзэнтуюць такія псэўдапатрыёты, якія дазваляюць сабе ўтоптваць нашу радзіму ў гразь.
У адказ ЭГУ ўжо напісала абвяржэньне на сваім сайце:
В № 44 газеты “Наша Ніва” от 24 ноября 2005г. была опубликована заметка Татьяны Горн “Рэктар ЭГУ: беларуская мова ў школах — гэта гвалт”, посвященная выступлению ректора Европейского гуманитарного университета профессора Анатолия Михайлова во Фрайбургском университете 21 ноября 2005 года. В ней утверждается, что ректор ЕГУ очерняет духовность белорусского народа и втаптывает Беларусь в грязь.
Считаем своим долгом заявить о том, что заметка полностью не соответствует действительности. Приведенные в ней цитаты и оценки извращают суть выступления и являются либо клеветой, либо следствием недостаточного знания автором заметки немецкого языка, на котором был сделан доклад. Вызывает сожаление тот факт, что редакция уважаемой газеты не потрудилась проверить достоверность информации, изложенной в публикации.
Як заўважым, адказ дадзены па-расейску. А па сутнасьці не абвергаецца ніводны факт. Толькі ідзе атака Ad Hominem на беларускую журналістку: маўляў, яна дрэнная і не валодае нямецкай мовай. Дзе канкрэтныя доказы й цытаты Міхайлава? Іх няма.
Рэакцыя некаторых людзей у інтэрнэце:
Нехта Вольга Мазурава (па стылістыцы выглядае, што, праўдападобна, яна ж і пісала той “прэс-рэліз” ЭГУ, прыведзены вышэй):
Першая рэакцыя: ну нельга такое выдумаць! З іншага боку, калі аўтарка не навуковец (бачна са стылістыкі допісу), ці нямецкую (адразу прабачэнні, калі памыляюся) ведае сярэдне - магла акцэнтаваць другараднае (_дапусцім_, Міхайлаў для затраўкі сказаў нешта правакацыйнае - каб пасля самому й аспрэчыць. Аб’ектыўна, насамрэч, сумна - рэпрэзентаваць цяперашнюю Беларусь). Звярніце ўвагу, _што_ аўтарка цытуе, а што пераказвае. “Прымітыўны духоўны стан беларускага народу” - _яе_ словы.
“Будучы на дакладзе, паглыбілася” - апеляваць, значыць, не паздужала? Паздужала, аднак, павырываць словы з кантэксту ды пераказаць. Такія закіды трэба падмацоўваць цытаваннем. Беларусістыкі аддзяленне ў ЕГУ створана, і патрабуе падтрымкі - не толькі выкладчыкаў ды студэнтаў, але і “незалежных” медыяў! На вялікі жаль, НН часцяком прапануе няўзважаныя “гарачыя” матэрыялы. Калі раптам “думкі аўтаркі не супадаюць з меркаваннем рэдакцыі” (звыклая “адмазка” - ці не так, шаноўная рэдакцыя?) - недапушчальна змяшчаць падобны ліст на першай ды другой старонцы.
Цяпер слова за сп.Міхайлавым - альбо ён каментуе, альбо аўтаматычна прызнае слушнасць спн.Горн. Заначуем…
Іншыя камэнтары
Гэрой Мадрыду: Гэта проста Ганьба!!!! Мне сорамна, што ў мяне дыплём ЭГУ!!!
wital: Недабіты белагвардзеец… :D
kurt_bielarus: Урод нейки
axexa: а вам в голову не приходило, что татьяна горн лжет?
kurt_bielarus: А чаму гэта павінна прысьці да мяне у галаву?
axexa: а текст доклада есть? мне кажется, что татьяна горн несколько вольно обращается с текстом.sai17:
Не пракаментуеце, наколькі фраза “аб няма ні дастойных выкладчыкаў у галіне філязофіі і сацыялёгіі, ні спэцыялістаў, здольных перакласьці на беларускую мову Гэрдэра, Шлегеля і іншых нямецкіх філёзафаў” адпавядае рэчаіснасці?
Іх няма, няма годных, няма попыту на такія пераклады або што яшчэ?
antanian:
няма попыту.
а ў Міхайлава – нямецкая філасофія мірыла ўсяво. сумная на самой справе гісторыя пра тое, чаму трэба забараніць і зьнішчыць філасофскую адукацыю, як зьяву прыроды.
Можа нехта мае поўны тэкст выступу на нямецкай мове, каб можна было больш дакладна ацаніць сытуацыю?
Ад сябе дадам, што я аднойчы даволі доўга размаўляў па тэлефоне з прафэсарам Міхайлавым, так бы мовіць, “па рабоце”. І ў мяне склалася такое самае ўражаньне: антыбеларускі расейскі чалавек, які любіць Ґерманію і ненавідзіць беларускую мову ды беларускі народ.
November 26th, 2005 at 2:43 pm
Я ў свой час дзён з дзесяць прапрацавала побач у дзярж.іспытах па філасофіі (тады былі) са сп.Міхайлавым.Заалагічны русафілізм і германафілізм.І з ягой нагоды яго занясло ў нашу краіну, і чаму менавіта ён яе рэпрэзэнтуе?
November 26th, 2005 at 5:07 pm
Ясна. І дзякуй за гэтую цікавую дыскусію.
Гэта таксама вельмі цікава:
“Мяне зацікавілі вытокі: адкуль гэткая нелюбоў да Беларусі. Распытала пра сям’ю, у якой вырас “акадэмік”. Бацька - беларус, камсамольска-партыйны работнік, у гады сталеньня акадэміка выкладаў гісторыю КПСС. Шлюб узяў з расейкай, якая высмейвала, здеквалась зь ягонай гаворкі, і адвучвала бацьку ад “дз” і “г”. Напэўна, гэтыя карцінкі заселі такімі “стрэмкамі” у свядомасці А.А., што ён, нарадзіўшіся ў Беларусі, будучі напалову беларусам, пранёс праз усё жыцьцё ненавісць да мовы, да беларускай культуры. Свае погляды Анатоль Міхайлаў ніколі асабліва не хаваў, бо не лічыў іх непрыстойнымі для культурнага чалавека, імідж якого стварыў сабе ў унівэрсытэцкіх колах Германіі.”
Какгаварыцца, дзякуй за інфармацыю. Хаця не зусім зразумела, што з гэтай інфармацыяй мы можам зрабіць.
November 26th, 2005 at 5:54 pm
Знайшоў анонс яго прамовы на афіцыйным сайце нямецкага ўнівэрсытэту, але зьместу там няма:
Referent: Prof. Dr. A. Mikhailov (Akademie der Wissenschaften Belarus, Minsk)
Thema: Kultur und Selbstidentifikation: Der Fall Belarus
Beschreibung: Vortrag der Deutschen Gesellschaft für Osteuropakunde e.V., Zweigstelle Freiburg, gemeinsam mit dem Slavischen Seminar und dem Institut für Kulturgeographie der Universität Freiburg
November 26th, 2005 at 10:34 pm
Інфармацыя проста дана - для ведама, з ёй нічога не зробіш, яна прыватная, і тлумачыць хібы выхаваньня чалавека, які потым заняў адказную пасаду…Аказваецца, проста ўбітый як цвік у дзіцячяе сазнаньне, мамкай комплекс неўпаўнавартасці мовы; і так, як, яна была асобой з больш моцным дамінантным характарам у сямьі - меў такія далёкія вынікі: адсюль сёньняшні ЕГУ-шны русацэнтрызм.Міхайлаву трэба было яшчэ ў першыя замежныя камандыроўкі з’вярнуцца да добрага псіхааналітыка…калі б ён меў здольнасці філософа-аналітыка!
November 26th, 2005 at 11:41 pm
> Інфармацыя проста дана - для ведама, з ёй нічога не зробіш
У мяне такі самы будысцкі погляд зьявіўся па прачытаньні кнігі “Западноруссізм” Аляксандра Цьвікевіча. Мне здаецца, у прадказальнай будучыні ў нас заўсёды будзе моцны прарасейскі, панславянскі, прамаскоўскі кірунак на ўсіх флянгах: ад шараметаў-міхайлавых-марынічаў да ціценковых-лукашэнак. І гэта факт жыцьця. Маё пытаньне “што рабіць” было амаль рытарычным.
November 27th, 2005 at 6:09 pm
Алесь Белы ў яго неяк запытаўся:
“Чаму ў Вашым універсітэце ніколі не былі ў пашане беларуская мова і беларуская культура ? Ці прызнаеце Вы права беларускай культуры развівацца без панславісцкага ўціску, аднавіўшы традыцыйныя сувязі з заходнеславянскім светам ? Алесь Белы, Менск”
На гэта Міхайлаў адказаў (па-расейску, даю пераклад):
“Мяне трывожыць такая фармулёўка пытаньня. Ня думаю, што нехта можа ўзурпаваць права адвучаць ад беларускасьці кагосьці іншага. Усё, што мы робім, я думаю, не без посьпеху, робіцца дзеля Беларусі. Калі ёсьць тыя, хто маглі-б выкладаць права, эўрапейскае права, эўрапейскую філязофію на беларускай мове - мы з задавальненьнем будзем зь імі супрацоўнічаць.”
І там жа далей: калі ў яго спыталіся пра русыфкіацыю:
“Я думаю, што будучыня любой культуры - у яе шматгалосьсі, у адкрытасьці датычна імпульсаў зь іншых культураў. І калі ў рускай культуры ёсьць каштоўнасьці, якія карысныя для беларускай культуры, яны павінны быць засвоеныя.”
А далей, зусім адкрытым тэкстам кажа, што маўляў, на беларускую мову нельга перакладаць філязофскія трактаты:
“Патлумачце, калі ласка, Вашае выказваньне “мысьленьне па-беларуску немагчымае”
Я такога не казаў. Але я лічу, што ў любой мове з прычыны гістарычнага лёсу існуе палітры паняткавых сродкаў, якая павінна пастаянна распрацоўвацца і памнажацца. Праблема перакладаў, напрыклад, твораў Гегеля альбо Гайдэгера, на беларускую ці нават на расейскую мову зусім ня простая задача. Мы можам сутыкнуцца, што мы вымушаны будзем стаць саўдзельнікамі творчага працэсу, ня толькі ў мове, але і ў самой філязофіі. Занадта было б проста, калі б у любой мове ўжо існавалі ўсе гэтыя паняцьці для перакладу”.
А яшчэ мне тут нейкі ананім падкінуў яшчэ адну цытату акадзіеміка Міхайлава, у арыгінале, на роднай расейскай мове. Тут дыягназ ужо канчатковы:
“На этом пути проблему национальных языков обойти невозможно. Но давайте отдадим себе отчет в том, что существует нечто вроде судьбы каждого конкретного языка. Мы понимаем, например, какова разница по степени распространения между английским и, скажем, чувашским языком. Это не означает, что чувашский неполноценен - не об этом речь. Но есть определенная данность, не считаться с которой было бы, по крайней мере, опрометчиво. В той самоидентификации, которая происходит сейчас, есть серьезная опасность: усугубить провинциальность наших интеллектуальных горизонтов, которая по понятным причинам была неизбежна в силу нашего общего прошлого. Однако тогда эта провинциальность диктовалась идеологическими соображениями, сейчас - национальными.
… Я был вынужден учить немецкий язык, чтобы обращаться к философским текстам, однако трудно себе представить, что в таком же массовом порядке, в каком философы изучают немецкий, скажем, в Германии будут учить белорусский, чтобы читать белорусские философские тексты. В этих условиях было бы крайне наивно воодушевиться идеей преподавания содержания философии на каком-либо национальном языке. Да, ту якобы философию, которую преподавали раньше, можно преподавать без особого труда практически на любом языке. Но только от этого она не превратится в философию!”
November 28th, 2005 at 1:20 pm
Адказ ад Вольгі Мазуравай, якія атрымаў па электроннай пошце:
Не маю непасрэднага дачынення як да ЕГУ, так і да сп.Міхайлава. Чэснае слова :-). Рэліз не пісала. У прыватным жыцці ды на працы карыстаюся беларушчынай. Лічыце, стылістыка супадае? - па мне, дык хутчэй аргументацыя. Ускоснае - “па сямейных абставінах” :-) - дачыненне да ЕГУ -такі маю: муж акурат днямі вяртаецца з камандыроўкі, каб пасля вырушыць у Вільню - чытаць лекцыі тамтэйшым беларусістам. Сёлета набранае аддзяленне - яно ж гісторыі і культурнай антрапалогіі: беларускае навучанне ў ім, відаць, таксама “ёсьць актам гвалту”, без рэктарскага ведаму ды дазволу? Вось і даводзіцца разбірацца: альбо асабістая пазіцыя сп.Міхайлава карэнным чынам супярэчыць канцэпцыі ўстановы (значыць, ці ён там недарэчы, ці шмат хто з выкладчыкаў ды студэнтаў), альбо НН беспадстаўна, дзеля “смажаніны”, аглуміла чалавека і праект, з ім звязаны. Як Вы мяне, дарэчы, “рассакрэцілі”? - падпісаная была як Вольга М. :-) Адмініструеце сайт, ці што? У бульбу не хаваюся, але ў такім разе - тлумачу падрабязней сваё меркаванне. Вам - бо ў НН прыбралі допіс спн. Горн, разам з чытацкімі заўвагамі. 1. Была начутая пра _колішнія_ выказванні сп.Міхайлава наконт нязручнасці белмовы для рэтрасляцыі Тэкстаў Высокай Філасофіі - без каментароў. Але ж абставіны ЕГУ памяняліся, ці не так? - мусілі памяняцца і погляды яго рэктара. Прынамсі, публічныя (прабачце за цынізм). Каб у цяперашняй сітуацыі сыпаць прыпісанымі яму пэрлінамі, сп.Міхайлаў мусіць быць эээ… вельмі неадэкватным чалавекам. 2. Пагадзіцеся, каб абвінаваціць чалавека ў неадэкватнасці :-) - неабходна прывесці важкія доказы. Што мы маем у допісе спн.Горн? - роўна дзве наўпроставыя цытаты: «Паважаныя дамы і панове, гэта вельмі сумна — рэпрэзэнтаваць такую краіну, як Беларусь»: хто як, а я згодна - сапраўды, сумна. «баючыся за сваё жыцьцё, пакінуў радзіму»: склад злачынства ёсць? - складу злачынства няма. 3. Усе астатнія (сапраўды, шокавыя!) фармулёўкі - плён пераказу аўтаркі, застаецца толькі галаву ламаць, якой ступені вольнасці… … прымітыўны духоўны стан беларускага народу; …беларуская мова — маленькая мова бяз будучыні, а яе прапаганда ў школах і ўнівэрсытэтах ёсьць актам гвалту; …у нас няма ні дастойных выкладчыкаў у галіне філязофіі і сацыялёгіі, ні спэцыялістаў… 4. Ведаеце, за такія словы - калі яны насамрэч прамоўлены – пераходзяць на іншы бок вуліцы. Але ж і такія закіды - абгрунтоўваюць: пагатоў, закрануты не прыватны чалавек, а цэлы праект! Здолела ж спн.Горн прывесці згаданыя цытаты - значыць, запіс ці які-ніякі канспект дакладу мае. А то атрымліваецца як з савецкімі дысертацыямі: пару нягеглых марксава-ленінскіх вытрымак - і тэкст “зайграў”! Яшчэ гэта нагадвае мне “тэлегу”, напрыклад, у Прэзідыюм АН - ад імя абураных ветэранаў: …пакінуў радзіму» і бачыць сваю задачу ў марнаслоўі на канфэрэнцыях і дакладах за межамі Беларусі, выдаючы гэта за патрыятызм; …ачарняе ня толькі палітычную сытуацыю ў Беларусі, … але і духоўнасьць усяго беларускага народу; …такія псэўдапатрыёты, якія дазваляюць сабе ўтоптваць нашу радзіму ў гразь Далібог, не ўпадаю ў параною ды не абвяшчаю Т.Горн агентам-правакатарам. Проста рыторыка такая - абкатаная: звычайна ўжываецца, калі абвінаваціць хочацца, а довадаў бракуе. Альбо няма. 5. Будучы на гэтым дакладзе, я паглыбілася ў непрыемныя развагі - зноў жа, ну ніяк не разумею: а што, абмеркавання не было? Вось дзе і калі трэба было “абяляць духоўнасьць усяго беларускага народу”. Чаго не хапіла - ведання нямецкай, навуковай кампетэнцыі? -паўтаруся, нічога асабістага, проста мушу разабрацца. Калі ўжо “шаноўная рэдакцыя” не парупілася… Вось і даводзіцца чакаць - альбо міхайлаўскай рэакцыі, альбо тлумачэнняў аўтаркі ліста. А яшчэ лепш - самога тэкста выступу. Нехта Вольга Мазурава :-)
December 1st, 2005 at 3:24 am
А далей, зусім адкрытым тэкстам кажа, што маўляў, на беларускую мову нельга перакладаць філязофскія трактаты
Тут він, як мені здається, повторює тезу Лукашенка про неповноцінність білоруської мови. Так що, Михайлов - апологет президента-яничара.
Ти з ним інтерв’ю якось брав?
December 1st, 2005 at 3:27 am
До речі, я зі здивуванням (читаючи LJ Baleslau) сьогодні довідався, що інший ректор, Шимов, є татом lj user Franz_Josef
December 1st, 2005 at 12:38 pm
Прывіт! :)
> Тут він, як мені здається, повторює тезу Лукашенка про неповноцінність білоруської мови
Genau!
> Ти з ним інтерв’ю якось брав?
Ага. Нешта накшталт інтэрвію…
> До речі, я зі здивуванням (читаючи LJ Baleslau) сьогодні довідався, що інший ректор, Шимов, є татом lj user Franz_Josef
А чаму не? У кожнага свой шлях. У мяне дзед (па расейскай лініі) падпалкоўнік, які паважае і Сталіна, і Лукашэнку, і лічыць, што беларусы павінны жыць разам з расейцамі ў адной дзяржаве.
December 2nd, 2005 at 8:18 pm
І яшчэ адзін ліст Тацяны Горн:
http://www.nn.by/index.php?act=view&id=7
Тацяна Горн: Для мяне словы Міхайлава былі праявай культурнага расізму
Беларус, для якога нешта значыць беларуская мова, такіх выказваньняў прыняць ня можа.
Адно стала для мяне больш зразумела: выступленьне А.Міхайлава, мабыць, было разьлічана на дрэнна інфармаваную публіку, але тут і была дапушчана галоўная памылка. Пасьля выказваньня аб тым, што беларуская мова — гэта мова маленькая і расейская мова ў параўнаньні зь ёй зьяўляецца больш прывабнай, неўразуменныя пытаньні пасыпаліся і з боку немцаў. Для мяне словы спадара Міхайлава былі праявай культурнага расізму. Я лічу зусім апраўданым дэфініраваць такі пункт гледжаньня як «уцягваньне ў гразь».
У залі прысутнічалі 17 чалавек, сярод іх былі і выкладчыкі славістыкі ў Фрайбургу, якія таксама былі некалькі зьдзіўлены з такога стаўленьня дакладчыка да «роднай» мовы. Мяне ж гэтыя «ўводзіны» ў культуру Беларусі падахвоцілі напісаць мой папярэдні ліст. Я лічу, што грамадзяне Беларусі маюць права ведаць, ХТО і ЯК прадстаўляе нашу краіну за мяжой.
Само ж абвінавачаньне ў няведаньні мовы выдае характар палітыкі ведаў ЭГУ, на думку прадстаўнікоў якога беларус, для якога нешта значыць беларуская мова, ня можа добра ведаць замежных моў. Хаця, праўду кажучы, часам разабраць тое, што гаварыў спадар Міхайлаў, было цяжкавата дзеля ягонага самабытнага акцэнту.
Тацяна Горн, студэнтка 8 сэмэстру факультэту славістыкі
December 3rd, 2005 at 2:07 am
Адзін Парань піша:
Міхайлаў зрабіў культурніцкае самагубства.
Я параіў бы “Нашай Ніве” больш разгорнута працытаваць і прааналізаваць “лекцыю” Міхайлава.
Фактычна, Міхайлаў (а таксама лад мысьленьня выразьнікаў т.зв. “агульначалавечых” каштоўнасьцяў і непрыяцеляў ‘крыважэрных беларускіх нацыяналістых’) — добра дзяўбануў сам сябе тварам аб глебу.
Паскрабі такога самазванага “эўрапейца” — убачыш ‘оголтелого’ азіята.
ДЫК ВОСЬ ПАСКРАБІЦЕ.
ПАСКРАБІЦЕ МІХАЙЛАВА, РАБЯТЫ!
З прывітаньнем і зычэньнямі плёну,
Адзін Парань
December 4th, 2005 at 1:56 am
http://antanian.draniki.com/2005/11/30/124/
пытаньні мовазнаўства (пра сінічак)
Невялічкая зацемка у Нашай Ніве пра выступленьне рэктара ЭГУ Міхайлава на адной з канфэрэнцыяў, спарадзіла даволі эмацыйную рэакцыю з боку прэслужбы ЭГУ, так і даволі бурлівае абмеркаваньне з удзелам незацікаўленых асобаў.
Мне на самой справе, абсалютна фіялетава, як ставіцца да беларускай мовы сп. Міхайлаў. Гэта яго прыватная справа. Цікавіць зусім іншы аспэкт гісторыі. Паводле ідэі, лінгвістыка і філасофія стаяць вельмі блізка. Але калі філасофы пачынаюць разважаць на тэмы мовазнаўства – хоць стой/хоць падай. У лепшым выпадку выходзіць канспэкт артыкула Марксизм и вопросы языкознания. Што тэзісы Міхайлава пра недаступнасьць беларускай мовы для высокай філасофіі, што прагоны яго калегі Адамянца, што глыбокатумныя цялегі Акудовіча на тэмы гістарычнага шляху беларускага народу – у лепшым выпадку тыя тэксты сьведчаць, што іх аўтары слаба рубяць ў прадмеце сваіх разважаньняў, паталягічна няздольныя да вядзеньня дыскусіі, і проста страшна задаволеныя сабой пэрсанажы.
Вышэйпералічаныя якасьці уласьцівы абсалютнай большасьці маіх знаёмых з філасофскай адукацыяй па абодва бакі беларуска-літоўскай мяжы. Ня ведаю, дзе сабака зарытая. Можа такіх людзей адбірабюць пры прыёме на філасофскі факультэт, магчыма гэтыя якасьці разьвіваюцца ў працэсе навучаньня. Грамадства безпадстаўна чакае адказаў па важныя для пытаньні ад людзей, якія ў лепшым выпадку здольныя растлумачыць розьніцу паміж Янам С. і Анёлам Д. З ходу ніяк не адрозьніць мысьляра ад выкладчыка гісторыі філасофіі.
Жыцьцё зьвяло мяне толькі з адным нармальным на галаву гадаванцам філасофскага факультэту. Мянушка ў яго была Бацявка. Тэму для дыплёмнай работы ён абраў забаўную. Узяў два тэксты пра птушку сінічку. Адзін належыў гуру літоўскай філасофіі А.Шлёгерысу і быў напісаны мэтамовай, другі – апавяданьне батаніка Тадаса Іванаўскаса для дзяцей. У выніку выявілася, што ў дзіцячым апавяданьні на 3 тыс. знакаў падаецца больш інфармацыі пра птушку, чым у даволі аб’ёмнай студыі напісанай філасофскім жаргонам. Дыплём Бацявка такі абараніў, аднак, ня гледзячы на прыкметныя акадэмічныя посьпехі навуковую кар’еру яму зрабіць не далі. Сьляды яго згубіліся гадоў 7 таму. Бацявка час ад часу дасылаў мне паштоўкі з Лазурнага берагу. Тады ён працаваў ў Ніццы на картоне (г.зн. жабракаваў). Ці прынамсі, спрабаваў мяне ў гэтым пераканаць.
December 9th, 2005 at 2:56 pm
Дазвольце даслаць да вас адказ адной з нашых былых студэнтак, якая прысутнічала на тым дакладзе і мае што адказаць на гэткія
неабгрунтаваныя абвінавачванні.
Ну і таксама трэба сказаць што на студэнскім сайце ЕГУ www.segun.info
у адпаведным трэдзе форуму
( http://www.segun.info/viewtopic.php?p=9922#9922 ) таксама распачата
дыскусія па гэтаму інцыдэнту.
——–
Ответ на заметку Т. Горн
То, что написала Т. Горн в своей заметке в “Нашей Ниве” по поводу доклада академика Михайлова во Фрайбургском университете – это неправда, оскорбление и клевета. Я была на этом докладе и могу с уверенностью говорить об искажении и полном непонимании смысла сказанного автором заметки.
Речь шла о культурной идентификации Беларуси в масштабах Европы, о тех политических и культурных проблемках, которые существуют сегодня в Беларуси, о возможностях различных вариантов их решения. То, чему был посвящен доклад и то, как он был сделан, свидетельствовало не только о небезразличии Анатолия Михаилова в отношении к Беларуси, но об озабоченности проблемами, которые сейчас там существуют.
Меня как беларуску не оскорбило ни одно слово в докладе, более того, я давно не сталкивалась со столь полным и объективным анализом ситуации в Беларуси, которую не могу оценить иначе, чем катастрофическую.
Государственная власть в Беларуси создает условия невозможности существования и развития свободного мышления и институтов, способных это критическое мышление поддерживать. Речь не идет о том, что есть хорошие направления мысли и плохие: просто в свободной стране различные мнения имеют право быть выраженными.
Закрытие колосовского лицея, ЕГУ, независимых СМИ – не данность, с которой следует мириться, но признаки гуманитарной катастрофы, которую только слепой может не замечать. Я не понимаю, почему человека, который констатирует эти факты, следует называть анти-беларусом и критиковать его за ложное представление страны за ее пределами.
Считаю, что проблема гуманитарного знания в Беларуси отнюдь не в том, что кто-то транслирует его на русском, а кто-то на беларуском. Проблема заключается в том, что транслируется и кем транслируется. Если булочник печет хлеб плохо, у него не спрашивают о его культурной идентичности и не оправдывают неудавшиеся творения сложной ситуацией в пекарне: его хлеб просто нельзя есть. Простите за упрощения, но в Беларуси действительно отсутствует достаточное количество специалистов, которые могли бы производить и транслировать знание на таком уровне, чтобы “продукт” выдерживал конкуренцию не только на местном рынке, но и на мировом.
Это слишком простой выход, свидетельствующий о недалекости его избравших – спрятаться в искусственно создаваемые реалии Беларуси и кричать, что мы всех лучше. Мы не лучше всех. Мы другие, со своими культурными особенностями, с советским прошлым, за ошибки которого до сих пор приходится расплачиваться, но это ни в коей мере не дает поблажек и привилегий в оценке собственного культурного уровня, скорее дает стимул к работе над собой.
Споры относительно идентичности мне не совсем ясны: я родилась и выросла в Беларуси и несу этот факт своим существованием: хочется мне этого или нет, никуда от этого не деться. Я не вижу причин для себя бить кулаком в грудь и с гордостью заявлять о своем гражданстве, впрочем, это мой личный выбор, и у каждого он свой. Впрочем, я не вижу и негативных последствий подобного отношения к своему беларускому гражданству.
Национальная гордость, на мой взгляд, является не долгом каждого: подобно авторитету ее нужно заслужить. К сожалению, я не чувствую в себе влияния великого прошлого Беларуси десяти веков назад, зато хорошо помню мои сначала советские школы, ту реальность, в которой я прожила 20 лет. Регулярно читая новости о том, что происходит в Беларуси, я чувствую не гордость, а стыд. Мне стыдно за те законы, которые принимает парламент, мне стыдно, что в Беларуси исчезают люди, мне стыдно за тех людей, которые преподают государственную идеологию, уговаривают детей записываться в пионеры, отворачиваются, когда милиционеры разгоняют демонстрации. Я не знаю, почему я должна гордиться тем, что проспект Скорины переименовывают в проспект независимости, почему мне должна нравиться библиотека: извините, но у меня другие эстетические пристрастия, и я имею право не только их иметь, но и высказывать. И я понимаю, что может быть печально представлять такую страну как Беларусь.
Осознание того, что происходит, позволяет действовать и делать что-либо, чтобы это изменить. Мне кажется, что профессионализм скорее является причиной для гордости, чем цвет паспорта. Можно быть хоть глухо-немым, но делать свое дело хорошо, и тогда и о Беларуси заговорят хорошо. Но можно и до хрипа спорить о русском и беларуском языках, а потом производить халтуру. Я не утверждаю, что это взаимосвязанные вещи: просто хотелось бы сместить акценты. Изучая философию, я хочу стать профессионалом в своей сфере: если кто-то полагает, что профессиональная этика философа позволяет сдавать экзамены либо преподавать сам предмет “государственная идеология”, я с ним не соглашусь. Другой возможности заниматься философией на территории Беларуси на сегодня не существует. Ни на русском, ни на баларуском, ни на китайском.
В Европе почти ничего не знают о Беларуси, и если удается все же говорить о себе, хочется, чтобы звучала правда. Я устала от лживых картинок и историй: слишком много усилий требуется потом для осознания и трансформации происходящего. В определенный момент (а лучше сразу, если хватает смелости) необходимо называть вещи своими именами. Для того, чтобы вылечить больного, неплохо бы сначала поставить ему диагноз. Мне, как беларуске, состояние культуры в Беларуси отнюдь не кажется здоровым. Я не понимаю, почему об этом нельзя говорить. И о чем тогда еще нельзя?
Считаю выступление академика Михайлова достойным вкладом в процесс трансформации культурной ситуации в Беларуси. Единственным порядочным поступком, который еще может совершить Т. Горн в сложившейся ситуации – это публично принести извинения академику Михайлову и опубликовать опровержение заметки в „Нашей Ниве“.
Мария Нестерова
December 10th, 2005 at 12:06 am
Марыля Несцерава прапануе прынесці прабачэньня, але ў сваім допісу ніяк не абвергла сказаннага Міхайлавым.Так, за што павінны прасіць прабачэньня “агрессивные в последнее время ( белнационалисты.”(falko)?У гэтым лісце больш эмацыйны погляд на сітуацыю ў краіне М.Н., чым пераказ тэзісаў выступу рэктара, а дакладна, што ён сказаў наконт мовы тытульнай нацыі, бо гарорка ў лісце Тацяны Горн ішла менавіта аб гэтым.А займацца сафістыкай не варта, не спрацуе!:)
December 10th, 2005 at 8:36 am
“але ў сваім допісу ніяк не абвергла сказаннага Міхайлавым” - прабачце, ну а Т.Горн хіба падмацавала свае пераказы хоць чым? Чаму ў якасці забойных аргументаў “абуранай грамадскасці” падаюцца колішнія выказванні Міхайлава ды “кампетэнтная інфармацыя” пра ягоныя родава-сямейныя акалічнасці?
У мяне, напрыклад, у трэцім класе СШ па белмове ледзь не двойка была… :)
December 11th, 2005 at 8:52 pm
Хай бы сп.Несцерава, калі яна была на выступе дала тэзісы, а не сваё талкаваньне і разуменьне.Няўжо яна не чула і не канспектавала ГУРУ?
December 11th, 2005 at 11:03 pm
Я б не ўздымаў такі вэрхал, а проста запрапанаваў рэктару сьпіс карыснай лектуры:
http://gw.lingvo.minsk.by/mab/2002/10/14_10_2002.htm http://txt.knihi.com/zamnavuka/aurelijus.html
http://arche.home.by/ , http://www.belintellectuals.com/by/ http://www.lib.by/frahmenty/7lahczylin.htm http://baj.ru/belkalehium/antalohija/akudovicz_prad.htm
http://txt.knihi.com/abdziralovic/
http://txt.knihi.com/akudovic/
http://txt.knihi.com/dziedzic/
http://knihi.com/bib/filazofija.html
http://baj.ru/belkalehium/litaratura.htm
http://knihi.net/index.php?productID=283http://media.catholic.by/nv/n20/art15.htm http://arche.home.by/2005-2/rudkouski-pal205.htm
January 9th, 2006 at 8:44 pm
Здрасьте, я не понимаю к чему такая дискуссия, по сути даже приведенные Татьяной Горн выражения и цитаты Анатолия Арсеньевича Михайлова истинны для Беларуси на данном ее этапе… Оппозиция бездействует, пример, если хотите, то когда были проблемы с “Народной Волей”, единственной ежедневной независимой газетой в Республике Беларусь, главный редактор Иосиф Середич рассчитывал только на себя, я что-то не заметил особого ожиотажа по этому поводу среди наших оппзиционеров. Действительно складывается такое впечатление, что наша оппозиция не занимаеться ничем, кроме вымагания из западных доноров денег, которые неизвестно на что идут… По поводу блорусского языка, то он действительно находится сейчас в эибрионном, если не сказаць зачаточном состоянии, язык особенно не развивается, конечно живут за границей “шчыпыя”, но они так же далеки от истины, как и истина далека от них (пример, самый попсовый: Позняк, сидит непонятно где и шлет всем и вся письма на белорусском языке, кто-нить может ему передать, что уважением, мягко сказать у народа он давно не пользуется), кстати как и вся оппозиция, поговорите с людьми, я уже давно перестал слышать надежду в голосе у людей при разговоре, скорее так :”Всем кушать хочется”…
И еще по поводу белорусского языка, какое в попу уважение, если преподают его в школах в основном по деревенско-вясковай прозе белоруских однодневок-писателей, которые при нормальной конкуренции, не выдержали бы и полугода, так что, внимательнее вчитавайтесь в текст, развивайтесь и подумайте может для Беларуси все-таки лучше, говрить правду, чем врать мировому сообществу как с одной стороны (фальшивые президенстские данные) так и с другой (излишний и ничем не обоснованный, кроме личных убеждений патротизм)
Родина должна заслужить любовь своих сынов!!!
January 11th, 2006 at 3:02 am
Цудоўнае дапаўненьне да агульнай карціны ад любімай Марыйкі:
http://www.livejournal.com/users/maryjka_/149085.html
“Цяпер я ведаю, хто ўва ўсім гэтым вінаваты. Ува ўсім гэтым вінаваты Гайдэгер. Рэч у тым, што па нейкіх прычынах, якія ёсьць адначасова акадэмічнай і камэрцыйнай таямніцай унівэрсітэту, яго і іншых постнеклясычных (ці як іх там?) немцаў так актыўна выкладаюць, ш о фактычна прапаведваюць ужо зь першага курсу. І гэта спрычыняецца да беспаваротнага заварату мазгоў у вельмі мілых і харошых хлопчыкаў і дзевачак, зь якімі ў далейшым адбываюцца заўважныя інтэлектуальныя мутацыі. Выключэньне, якое не паддалося гэтай нямецкай радыяцыі, яя ведаю толькі адно – непаўторная ТАНЯ-ЗУБР, у якой заварат мазгоў адбыўся задоўга да сустрэчы з Гайдэгерам і якая сама якому хочаш Гайдэгеру галаву адкусіць, чым выклікае ў мяне нямое захапленьне.
Філязофскі факультэт БДУ, канешне, яшчэ тое балота, поўнае былых выкладчыкаў навуковага марксізму, але затое гэты рассаднік моладзевага алькагалізму і дзяржаўнай ідэалёгіі пазбаўлены іншага, страшнейшага зла: Гайдэгера, Гадамэра, Гусэрля і ўсіх астатніх на Г там вывучаюць у строга храналягічным парадку”
January 23rd, 2006 at 4:43 am
Дэкан факультэту славістыкі Фрайбургу: “Мяне таксама раззлавалі ягоныя [акадэміка Міхайлава] выказваньні . Але, зважаючы на тое, што ён ня мовазнавец, нам варта паблажліва паставіцца да гэтага.”
http://www.nn.by/index.php?act=view&id=315
January 23rd, 2006 at 1:49 pm
[…] Прафэсар славістыкі, дэкан факультэту славістыкі не магла “няправільна зразумець” нашага прахвэсара, бо валодае нямецкай як роднай. Так што ў гэнай гарачай дыскусіі можна паставіць кропку. Шкада, што гэтая кропка атрымалася ў мінорным ключы. […]