Я падазраю, што калі мы будзем пісаць лацінкай, то мы будзем вырабляць вельмі шмат якаснага масла і мяса. :) Але я ня думаю, што паміж гэтымі двума рэчамі ёсьць непасрэдная казуальная сувязь.

Svaju pazycyju ja vykazaŭ tut.

Asnoŭnuju dumku možna źvieści da taho, što prychilnikami našaj łacinki ruchaje toje samaje što j prychilnikami kirylicy: imknieńnie adradzić biełaruskuju kulturu.
Mnohija (taksama Miram) zychodziać z pamyłkovaj tezy, maŭlaŭ tymi, chto namahajecca praz ułasnuju achviarnaść adradzić łacinku kiruje žadańnie być „nie takim jak usie”, „śviaciejšymi za papu rymskaha”, niejkimi „hiperbiełarusami”. Zychodziačy z hetaj pamyłkovaj tezy, lohka dajści da pamyłkovaj vysnovy, što choć sama łacinka i nie čužaja našaj movie, jana ŭ pracesie historyi „palehła”, a siońnia joj zajmajucca adny vyčvarency niejkija. Zaŭvaž: pryłoŭleny na tym, što jamu samomu adpaviadaje estetyka łacinki (jon zhadvaje svaje karotkija łacinkavyja zaciemki ŭ niekalki słovaŭ), Miram paśpiašaŭsia abvierhčy moj namiok. Ale kali čałaviek najbolš spantannyja natatki jon robić łacinkaj, niešta ŭ hetym musić być! :-) Ja viedaju šmat takich SUČASNYCH biełarusaŭ!

A viartajučysia da našych baranaŭ (oj, ja, vidać, kaliści budu vyklaty ŭ RB) sapraŭdy nieviadoma, nakolki sučasnyja biełarusy jašče zdolnyja pryniać siabie jak nacyjanalnuju supolnaść, a značyć i ŭvieś nadzvyčaj bahaty spektar svajoj(?) kultury. Paradaksalna našaja unikalna bahataja na formy historyja — u tym liku historyja našaj movy — stvaraje šmat spakusaŭ abmiežavacca da niejkaj zgrabnaj mini-versii na padstavie jakoj možna zmajstravać prahramu-minimum adradžeńnia. Kali biełarusy zdolnyja zdolnyja, pryniać svaju nacyjanalnuju spadčynu va ŭsioj krasie, to jašče niama harantyi, što zdolejuć adradzić usio hetaje bahaćcie. A kali adradzić nia ŭdasca, to ci ŭdasca rekanstrujavać staradaŭniuju kulturu u imia jaje unikalnaści? Ci varta budzie heta rabić? Usio heta niaprostyja šlachi.

Historyja nia lubić umoŭnaha ładu, ale razumnyja biełarusy pavinny čaściej zadavać sabie pytańni kštałtu “što było b kali b…”, kab šyrej hlanuć na ŭłasnuju historyju.

Sapraŭdy, ci možam my mieć upeŭnienaść, što kali b Biełaruś nia trapiła ŭ rasiejskuju niavolu, biełaruskaja mova raźvivałasia b u kiryličnym vyhladzie? A ci možam my mieć upeŭnienaść u tym, što adradžajučy našu movu adno ŭ kiryličnym vyhladzie (bo heta sapraŭdy bolš racyjanalna — uratavać chacia b štości!) — my jašče adradžajem BIEŁARUSKUJU kulturu? Ci moža tolki niejkuju dosyć „abhryzienuju” častku hetaj kultury? Niejkuju „demanstracyjnuju versiju”…

Karaciej, pytańniaŭ šmat, adkazaŭ niama. Ale zadavać hetyja pytańni nieabchodna.

Vybačajusia, što stolki napisaŭ. Ja razumieju, daloka nia kožnaja ptuška dalacieła da kanca hetaha kamentara.

Nieŭzabavie pasprabuju sfarmulavać usio ŭ bolš-mienš čytelnaj formie niedzie na Łacincy.org.